اردوي دانشجويان عضو ستاد نماز خوابگاه سلامت برگزار شد

                                         دستور از بالادست . . . !!!

ساده مي گذريم. شايد يكي از بزرگترين مشكلات ما همين باشد. نگاهي كه به همه چيز خيره مي شود جز به اتفاقهايي كه به طور معمول رخ مي دهد، بايد جهتش عوض شود. حداقل از قشري كه توقع توجهي بيشتر مي رود، نباد انتظار داشت كه قاعده سرد و توهين آميز فقط درس و دانشگاه را بپذيرند. اگر كمي نگاهمان را دقيق تر كنيم، مي فهميم بدن آنكه بدانيم به شخصيت و اعتقاداتمام توهين مي شود. انتخاب عده اي خاص به عنوان تافته جدا بافته به علت داشتن ظاهري قابل تائيد و مهر نجابت و پاكي را به پوشش خرد زدن، بزرگترين توهين به شخصيت فردي عصر انسان است.

بعضي از اعتقادات ما به اندازه كافي جذابيت دارند كه به جذب و جلب توجه و يا به نوعي تشويق نيازي نداشته باشد. ايمان اگر حقيقتي باشد، نيازي به تشويق ندارد اگر جنبه ي ستايش و سپاس باشد من چيزي جز ريا در اين ايمالن نمي بينم. انسان عاقل براي ايمان و اعتقاداتش پاداش نمي خواهد. ستون اگر محكم باشد، نيازي به ترميم و نو كردن ندارد  باز هم اگر ملاك را تشويق بگذاريم، مي توانيم به شكلي آن را توجيه كنيم. اما مجزا كردن گروهي خاص، به عنوان ملاكهايي براي ستايش، اين نه تنها جذب كننده نيست بلكه چيزي جز ريا و دروغ را در ذهن تداعي نمي كند. چرا؟ چرا بايد جامعه اي كه به معنويات و باطنيات بيشتر از هر چيز تاكيد دارد ملاكش چنين چيز كم ارزش چون ظاهر باشد؟

بيست و سوم فروردين يك خبر به گوش تك تك بچه هاب خوابگاه رسيد كه بعد از مدتها اردويي تشكيل شده، اما زمانيكه در ذيل اين خبر اردو شنيده مي شد: مختص ستاد نماز خوابگاه (نه آنهايي كه نماز مي خوانند و در نماز جماعت شركت مي كنند) آنهايي كه رسماً عضو اين ستاد هستند مي باشد، چيزي جز بهت و تعجب و چرا در چشمها ديده نمي شد و مهمتر از آن جوابي بود كه براي علت اين مجزا كردن داده مي شد: دستور از بالاست . . . !!!

اين اردوي سه روزه به مقصد رامسر و بابلسر متشكل از 40 نفر بود به همراهي روحاني عضو نهاد رهبري دانشگاه علوم سياسي علامه. براي آنها ويلايي تهيه شده بود با كرايه شبي 100 هزار تومان و البته خرج خورد و خوراك و كرايه و . . .  بماند. چيزي كه نمي فهمم اين است كه بودجه اي كه بايد خرج همه بچه ها شود، چرا و به چه علتي تنها به يك گروه داده مي شود؟

و بحث مهمتر رنگ عدالت است كه در فضاي ذهن ها به قدري كمرنگ شده كه كم كم رنگ مي بازد.

"درد"